Bizler, Sen, Ben, O

Biz siz, yani hepimiz yaşayan bireyleriz. Doğuyoruz, gözümüz açılıyor, öğreniyoruz, okuyoruz, bilgilerimiz birikiyor beyinlerimizde. Gözlemliyoruz, okuyoruz, elimizden geldiğince bir şeyler üretiyoruz, buna da “YAŞAM” diyoruz. Yaşamın aslında “ZAMAN İÇİNDE BİR SEYAHAT” olduğunu düşünmüyoruz. Ve bir gün geliyor, “ARKAMIZA BAKIYORUZ”. Aslında bunu her zaman yapıyoruz. Bir iş yaparken daha önce nasıldı? Şöyle mi yaparsam, yoksa böyle mi yaparsam diye kafamızı yorup yarınlar için en iyi olacağına inandığımıza “KARAR VERİYORUZ VE YAPIYORUZ”.

Yaşamımız, gördüklerimiz, deneyimlerimiz ve algıladıklarımızla bizleri sarıyor. Giderek büyüyen bir kartopu gibi oluyor. Zamanla her şey değişiyor. Her şeye bakış açılarımız da edindiğimiz deneyimlere göre değişiyor ve değişimin içerisinde kendimizin bile nereye gittiğini göremiyoruz. Bir gün gelip benzerini yaşadığımızda, geçmiş ile yüzleşiveriyoruz. “Hafıza-ı beşer nisyan ile maluldür” desek de önemli hususları yazmadığımızdan hep aynı kısır döngüde, hata üstüne hata yapar dururuz. Sonra da “BAŞARI” bekleriz. Çocuğumuz, torunumuz “Sizin zamanınızda nasıldı?” diye sorduğunda, bakarız boş boş; sadece çocukluğumuzu anlatırız.

Tipik “SÖZEL BİREY”izdir.

Toplumlarda da Aynı

Toplumlarda da aynı.

Aslında ve sadece gerçek olan, ortak bir bileşkenin yansımasıdır.

Toplumlar da değişik zamanlarda değişik ortak toplumsal yaşamını sürdürüyor; tıpkı sen, ben, o, öteki gibi.

Toplumsal yaşamın değişik noktalarında değişik bakış açılarımız; bilgimize, elimizdeki veriye, kültürümüze göre oluşuyor. Bunu çoğunlukla “BALIK HAFIZALI”, “SÖZEL TOPLUM” olduğumuzdan söylüyoruz. Çok azımız ise yazmayı seçiyor. Keşke hepimiz “YAZAN BİREY” olabilsek, toplumumuz da “YAZILI TOPLUM” olsa da gelecek torunlarımız ve onların torunları bizlerin neler düşündüğünü “OKUSALAR” da bizlerden edindikleri deneyimleri kendi yaşam çemberlerinde kullanabilseler.